บทที่ 9 บทที่9

ในเมื่อบอกชุนเหอว่าจะพามาซื้อของก็ต้องทำตามคำพูด เซนต์เดินตามคุณหนูสามของตระกูลม่าเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้าอุปกรณ์ตกแต่งของเล่น ในนี้จะมีครบทุกอย่างเสื้อผ้าตุ๊กตาทุกแบบที่ ชุนเหออยากได้ โดยปกติแล้วคนที่มาเดินเป็นเพื่อนจะเป็นจางลี่ แต่เมื่อวานที่นัดกันไว้แล้วไม่ได้มาเพราะชุนต้องไปร่วมงานกับทางครอบครัว

ในขณะที่ยืนเลือกยืนทาบชุดอย่างมีความสุข คนที่ยืนมองก็เอาแต่ส่ายหัวไม่คิดเลยว่าการแต่งเมียเข้าบ้านจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ แทนที่จะได้ปรึกษาเรื่องธุรกิจที่ทำจะได้มอบหมายงานให้ช่วยทำ แต่ดูท่าแล้วชุนเหอไม่น่าจะช่วยอะไรได้ นอกจากเล่นขายของ

"ชุดนี้เหมาะกับโบโบ้ที่สุด มีหลายสีด้วยงั้นเอาครบทุกวันดีกว่า"

เขาพูดขึ้นกับตัวเอง ในขณะที่คนยืนมองก็ยังคงยืนมองอย่างไม่ละสายตาไปไหน การมาเดินแบบนี้ของเซนต์ใช่ว่าเขาจะมาแค่กับชุนหรอกนะ เพราะทุกครั้งที่ออกมาจากบ้าน ก็บอกไว้แล้วว่าคนตามนับสิบ 

ได้ของเป็นที่ต้องการก็ต้องเป็นคนจ่ายเงินให้เมีย เซนต์สวมแว่นดำตลอดแต่อย่างนั้นคนก็จำเขาได้จากสื่อต่างๆ นับว่าเซนต์เป็นที่หมายปองของเหล่าสาวๆมากไม่น้อย

"ได้แล้วกลับกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นาน"

"ทำไมละเฮีย ที่จริงนานๆได้ออกบ้าน เฮียเองก็ไม่ได้ไปไหน ก็ถือโอกาสเดินเล่นก่อนสิ"

ดูเหมือนว่าคำพูดของชุนจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในโซนประสาทของเซนต์แม้แต่น้อยเพราะชุนพูดจบ เซนต์ก็เดินไปทันที เหมือนกับว่าเขากลัวการออกมาข้างนอก สุดท้ายชุนก็ต้องวิ่งตาม

"เฮียเซนต์เดี๋ยวก่อนสิ ชุนยังไม่อยากกลับ"

"หากไม่อยากกลับเธอก็ต้องอยู่คนเดียวนะ ฉันไม่ชอบคนเยอะพลุกพล่าน"

"ก็ได้ งั้นเฮียกลับไปก่อนเลย ชุนอยากกินไอติม ชุนจะไปนั่งกินไอติม ส่วนของก็เอากลับไปให้ด้วย ชุนอยู่กับโบโบ้ได้"

พูดจบก็เดินออกไป ส่วนเซนต์ได้แต่ถอนหายใจ ในเมื่อเขาอยากอยู่เซนต์ก็จะไม่ห้ามก็คงต้องจัดคนเฝ้าสักสองสามคน กลัวว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้น

ร้านไอติม

"ว้าวว น่ากินจัง จะกินหมดไหมเนี่ย"

"ไม่หมดก็ต้องหมดอยากกินมากไม่ใช่หรือไง"

สุดท้ายก็กลับไม่ลง จำใจต้องมานั่งเฝ้าเด็กอยากกินไอติมทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน อุตส่าห์สั่งบอดี้การ์ดมาเฝ้าแล้วสามคน แต่เฮียก็ต้องเดินกลับมาอีก เพราะกลัวว่าชุนเหอ จะมีคนลอบทำร้าย ตอนนี้ใครๆก็รู้ว่าชุนเป็นเมียตนแล้ว

 "ไหนเฮียบอกว่าไม่อยากอยู่อยากกลับไง แล้วมานั่งอยู่ทำไมกัน"

คราวนี้เซนต์ถึงขั้นอึกอักตอบไม่ถูกเสียทีเดียว จริงอยู่ว่าเดินไปถึงรถแล้วแต่ก็ต้องเดินกลับมาอีกครั้ง

"ก็ ฉันแค่อยากรู้ว่าร้านไอติมที่เธออยากกินมันจะขนาดไหนเชียว"

"จะบอกให้นะ ร้านนี้อร่อยมาก ชุนกับจางลี่มาบ่อย"

"จางลี่งั้นเหรอ"

"ใช่ จางลี่เป็นเพื่อนชุนเอง" พูดไปก็ตักใส่ปากไปไม่ยั้ง ดูท่าน่าจะอร่อยมาก จนคนที่นั่งมองแอบกลืนน้ำลายกันเลยทีเดียว ชีวิตของเซนต์ไม่เคยได้มานั่งชิวตักไอติมกินอย่างนี้เพราะเขาโตมากับพ่อที่เป็นมาเฟีย ตระกูลของเขาสืบมาจากแก๊งมังกรดำ ดังนั้นการเป็นอยู่ของเซนต์จะมีแค่ธุรกิจและศัตรูเท่านั้น

ชายหนุ่มมองชุนผ่านแว่นดำ ภายใต้แว่นเหมือนจะปกปิดสายตาของเขาเอาไว้ ความรู้สึกแวบก็เข้ามาภายในใจรู้สึกว่าชุนเป็นเด็กที่สดใสร่าเริง ต่างจากชินที่เขาเคยใกล้ จริงอยู่ว่าชินเป็นคนพูดน้อย เหมือนจะไม่ค่อยพูด แต่ทุกครั้งที่อยู่กับชินเหมือนเขาจะไม่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอึดอัด แต่สิ่งที่เซนต์ชอบในตัวชินคือ ความสุขุมของเขา ความนิ่งของเขา เหมาะที่จะเป็นใหญ่ในภายหน้า ทว่า โชคชะตาอาจจะเล่นตลกอยู่ก็ได้ นอกจากจะไม่ได้กับชินแล้ว โชคชะตายังพาให้ได้มาเลี้ยงเด็กที่เอาตุ๊กตาเป็นเพื่อน แถมไม่รู้งานสักอย่าง แต่สิ่งที่เฮียรู้คือรู้ว่าเขาน่ารัก

ระหว่างที่นั่งมองชุนตักเข้าปากพร้อมรอยยิ้มของความสดใส เซนต์ก็จ้องมองอยู่อย่างนั้นผ่านแว่นตาดำของเขา จนกระทั่งชุนเงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดขึ้น

"เฮียลองชิมดูไหม จะได้รู้ว่ามันอร่อยขนาดไหน"

"ไม่เอา เธออยากกินเธอก็กินไปเลย"

"นานะ นิดเดียวก็ได้จะได้คุยกับเขาถูกว่าเคยทานไอติมร้านนี้"

เมื่อถูกคะยั้นคะยอก็เหมือนจะมองอยู่สักครู่ ไอติมถ้วยใหญ่ที่เด็กตรงหน้าจ้วงตักไม่หยุดมันจะอร่อยขนาดไหนเชียว สุดท้ายก็ต้องเอื้อมไปรับช้อนที่ชุนยื่นให้แล้วตักมาชิมแค่นิดเดียว ทว่ารสชาติมันดันละมุนลิ้นจริงๆ รู้สึกกลืนลงไปแล้วชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก เซนต์พยักหน้ารับรู้รสแล้วตักเข้าปากไปสองสามครั้งเหมือนเผลอควบคุมตัวไม่ได้ จนชุนต้องนั่งยิ้มแล้วแซวขึ้น

"อร่อยใช่ไหม กินไม่หยุดเลย"

รู้สึกว่าจะเสียลุคของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ทายาทมาเฟียร้าย จะมาตักไอติมเหมือนเด็กประถมอย่างไร ยิ่งชุนเหอทักแบบนั้นก็เรียกสติเซนต์ได้เป็นอย่างดี เขาวางช้อนลงแล้วยึดตัวนั่งตรงแล้วกระชับเสื้อสูทให้ดูภูมิฐานอีกครั้งแล้วตอบออกไปเสียงเรียบ

"ก็แค่ไอติม"

"ฟอร์มชะมัด หากจะตอบว่าอร่อยก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ"

"จะอิ่มเมื่อไหร่?"

"ยังไม่หมดถ้วยเลยนะ"

ชุนเหอพูดจบแทนที่จะได้นั่งทานตามเดิม แต่เซนต์ดันบอกพนักงานว่าให้จัดแบบนี้กลับไปทานที่บ้าน บอกว่าเสียเวลามานั่งรอ ทั้งๆที่ชุนเหอไม่ได้อยากให้เฮียมานั่งเฝ้าสักนิด แต่เซนต์ต่างหากที่เดินกลับมาเอง

ระหว่างเดินมาที่รถ ชุนเหมือนจะแอบบ่น ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินซื้อกลับไปทานหรอกนะ เพียงแต่นั่งทานที่บ้านมันไม่ได้บรรยากาศแบบนี้ต่างหาก

"เป็นอะไรของเธออีก"

"ก็ชุนยังทานไม่หมด เฮียจะรีบเร่งไปไหนกันอีกอย่างนะนั่งทานที่บ้านมันก็ไม่เหมือนนั่งทานในร้านนะ จะบอกให้"

"ที่ไหนก็เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนหรอก มันคนละอารมณ์ อย่างนี้แหละคนแก่จะไปรู้อะไรกับวัยรุ่น"

พูดจบก็กระแทกเท้าตุบตับ เดินแซงหน้าเซนต์ไปทันที ส่วนเซนต์มันสะกิดใจคำว่าแก่ ตัวเขาเองพึ่งจะ29 จะมาแก่อะไร อายุห่างกันแค่สิบปีเอง